Ga jij voor FOMO of voor JOMO?



Misschien eerst even uitleggen waar die 2 afkortingen voor staan.


FOMO = de fear of missing out

JOMO = de joy of missing out


Ik heb eigenlijk mijn hele leven lang FOMO gehad. Overal wilde ik bij zijn. Elke avond was een aaneenschakeling van afspraken. Elke dag bleef er geen minuut onbenut. Ik moest en zou er alles uit halen. Misschien was het niet zozeer een angst om iets te missen, maar eerder een angst om niet ten volle geleefd te hebben. Dat is dan de herkaderingskampioen in mij die bovenkomt. De optimistische kant om het te bekijken.


Misschien weet je dat, misschien ook niet. Maar ik ontdekte 2 jaar geleden ongeveer het systeem Human design. Een prachtig systeem om mee te werken, dat ik ondertussen ook in mijn aanbod heb verweven. Eén van de belangrijke poorten in mijn Human design chart is gelinkt aan deze angst. En eigenlijk kan je de angst om niet ten volle geleefd te hebben verbinden aan de angst om te sterven. Want kan ik gerust doodgaan als ik hier niet alles heb uitgehaald. En in mijn hoofd kon ik alleen maar alles uit het leven halen als ik ALLES beleefde.


Maar je kan nooit ALLES beleven. Allé, dat kan wel, maar niet aan het tempo waarop ik dat deed. Ik was overal en nergens. Ik was nooit in het moment. Mijn tempo lag eigenlijk gewoon veel te hoog. In alles. Ook in mezelf druk opleggen. Want ik MOEST enorm veel van mezelf. En het moest dan ook nog eens PERFECT zijn.


Weet ge. Je hoofd kan heel veel willen, en ik heb echt lang geleefd via mijn hoofd. Een hoofd dat krioelde van gedachten, verwachtingen, overtuigingen, verhalen… Druk druk druk. Er stroomde niets meer verder door tot aan mijn hart. Of zelfs verder in mijn lichaam. Ik heb dat lang volgehouden. Het leven volgens het FOMO principe, want slapen en rusten kunt ge als ge dood zijt. Tot mijn lichaam op een bepaald moment STOP riep.


Mijn lichaam heeft dat meerdere keren gedaan. Ik ben nogal koppig 😉

In 2010 toen ik mijn burnout kreeg en in 2019 nog eens toen er ineens vanuit het niets een opstoot van een auto-immuun ziekte naar boven kwam. Dat bleek niet uit het niets te zijn, want die ziekte was al meer dan 25 jaar slapend in mij aanwezig, maar soit, dat terzijde.


Mijn lichaam leerde mij vertragen. Niet omdat ik het wilde, maar omdat het moest. Mijn lichaam leerde mij meebewegen met het ritme van de dag. Mijn lichaam leerde mij eerst tijd nemen voor mezelf, alle anderen komt pas daarna. Mijn lichaam leerde mij dat ik niet alles hoef te beleven. Mijn lichaam leerde mij dat ik mijn keuzes op haar mocht afstemmen. Mijn lichaam leerde mij dat niet alles voor mij is. En vooral leerde mijn lichaam mij dat dat ok is.


Mijn FOMO werd JOMO.


Ik geniet van nee zeggen. Ik geniet van voor mezelf kiezen. Ik geniet van leven op mijn voorwaarden.


Elke dag weer.


Trap ik nog wel eens in de val van de FOMO? Absoluut. Ik ben er ook extra waakzaam op nu, zeker omdat dankzij Corona er geen JOMO noch FOMO was.


Maar ik zie het zo veel sneller waardoor ik eigenlijk per direct terug mijn tempo kan vertragen. Het is het vertragen dat vandaag niet alleen mijn leven, maar ook mijn bedrijf mee bepaalt. Dankzij het vertragen, straal ik ook meer rust uit. Rust waar zoveel mensen naar op zoek zijn. En die mensen landen dan bij mij.


Want kiezen voor jezelf & leven op jouw voorwaarden. Alles van jezelf omarmen & er gewoon echt laten zijn. Genieten in het moment & voluit nee zeggen. Dat, dat is ook houden van jezelf.


Dus als jij stilstaat en kijkt naar jouw leven, ga je dan voor FOMO of voor JOMO?



37 views0 comments

Recent Posts

See All