Zoeken
  • Lies

Mama worden of niet?

Het is een vraag die ik mezelf tot enkele jaren geleden vaak stelde. Het is een hoofdstuk dat ik in mijn boek blanco heb gelaten. Maar soms dan blader ik toch nog even terug… naar dat blanco blad.


Versta me niet verkeerd. Ik ben ontzettend blij en gelukkig met mijn leven vandaag. Ik zou het niet anders willen, want mijn leven zoals het vandaag is, is makkelijker zonder kroost die aan mijn broek trekt of die om 18u moet eten en in bad/bed moet. Maar het is een heel proces geweest om het hoofdstuk “mama worden” onbeschreven te laten in mijn levensboek.


Toen ik klein was, speelde ik met poppen.  Babypoppen, barbiepoppen… Ze passeerden allemaal de revue. En allemaal pasten ze in het perfecte plaatje. Mama, papa en kindjes. Heelder scenario’s werden er afgespeeld met de Barbiepoppen, heelder verhalen werden verteld, maar altijd hadden ze een mama, papa en kindjes. Van kinds af was dat de norm. Mama, papa en kinderen. En liefst meer dan 1, want eentje dat was dan zo zielig.

Nooit heb ik eraan getwijfeld of dit voor mij zou zijn weg gelegd. Waarom zou ik?


Tot ik merkte dat relaties voor mij echt moeilijk waren. Ofwel gaf ik teveel van mezelf waardoor ik mezelf niet meer was, ofwel gaf de ander te veel en verveelde ik mij steendood omdat ik over hem heen walste. Ik was vooral verliefd op het verliefd zijn. En ik was – dat weet ik dan uiteraard pas achteraf – vooral verliefd op anderen om niet te zien hoe het eigenlijk diep vanbinnen met mezelf gesteld was.


De enige relatie die lang genoeg stand hield om een gezin binnen te stichten, was de relatie met mijn ex. We begonnen ook echt met de beste intentie aan die relatie. Over onze oren verliefd, samenwonen na een half jaar, nog even genieten van elkaar en dan zouden we er wel aan beginnen. We wilden allebei 2 kinderen.


En dan gooit het leven toch weer wat op je pad. Omdat het zo hoort. Omdat sommige verhalen niet horen te lopen zoals jij ze in je hoofd had. Omdat het universum je onbewust wil beschermen tegen jezelf. Ja, van dat laatste, daar blijf ik van overtuigd!


Een burn-out. Een totaal andere professionele wending. Financiële onstabiliteit. Dat smeet het leven als obstakels op mijn pad toen.


En dan kwamen er heel stilletjes die eerste barstjes in de relatie. Dat eerste serieuze gesprek waarin uitgesproken wordt dat er bij hem geen kinderwens meer is en misschien wel nooit geweest was. Tranen. Drama. Denken dat het wel zal overgaan. Dat het gewoon de dip in jullie relatie is die spreekt.


Om dan enkele maanden later de allervernietigende hamerslag te krijgen. Bedrogen worden. Einde relatie. Opnieuw beginnen.


Bijna 34 was ik toen ik opnieuw begon. Begrijp me niet verkeerd. Dit is geen drama verhaal. Dit is een verhaal zoals zovelen het meemaken. Vaak in nog veel ergere gradaties dan dit. Velen staan er dan plots terug alleen voor met kinderen, met een scheiding, met (ver)huisissues.


Ik had het geluk om volledig te kunnen breken. Met alles. Behalve met mezelf.


Ik nam alle tijd die ik nodig had om terug tot mezelf te komen. Had er tot september 2014 voor nodig. En in dat proces om terug tot mezelf te komen. Om alle boosheid naar mijn ex los te laten. Om mezelf opnieuw graag te gaan zien. Om te beseffen dat het bedrog niet alleen aan mij te wijten was. Om mezelf de opnieuw mislukte relatie niet meer kwalijk te nemen. Om te vergeven. Om heel veel los te laten. Om ondertussen ook mijn eigen coach-bedrijf in volle kracht op te zetten, met vallen en opstaan. Ergens daartussen nam ik ook afscheid van het ooit mama worden. Niet heel bewust. Niet met veel verdriet. Eerder een besef dat ik daar op de vooravond van mijn 36 jaar klaar mee was. Dat het ok was dat dit in dit leven niet voor mij was weggelegd.


Want ja, op mijn 36 telde ik vooruit. Iemand nieuw tegenkomen zou leuk zijn, maar stond niet direct op de planning. Opnieuw samen zijn met iemand en dan na een jaar of 2 beginnen aan kinderen. Dan was ik 38 of 39… En dat was in mijn ogen te oud om dan nog te beginnen proberen zwanger te worden.


Dus daar op dat moment eind september 2014 besloot ik onbewust bewust om dat hoofdstuk in mijn levensboek blanco te laten.


Maar soms dan wordt het nog even geraakt. Dan blader ik nog even terug om naar dat blanco blad te kijken.

Als mensen zeggen “Jij hebt makkelijk praten, want jij hebt geen kinderen” of “Jij kan je dromen achterna gaan en alles achterlaten, want ja, jij hebt geen kinderen” of “Ja, jullie kunnen een maand op reis, want jij hebt geen kleine kinderen”.


Net zoals die uitspraken ook mensen raken die er alles aan doen om kinderen te krijgen, en misschien onbewust al bezig zijn met het loslaten van die kinderwens of net niet bezig zijn met dat loslaten. Net zoals het mensen raakt die om andere redenen heel bewust kozen om geen kinderen te krijgen.


Het pad dat ik koos, voerde me dus niet naar het gelukkige gezin dat ik lang voor ogen had.

Het pad dat ik koos, voerde me wel naar *een warme familie (eigenlijk 2, want de familie van het lief is ook heel warm en daar voel ik me ook heel welkom) *tante zijn van enkele hele schattige kindjes, 2 ervan zijn zelfs mijn metekindjes *vrienden die hele fijne gezinnetjes hebben waar ik soms mag proeven van wat misschien had kunnen zijn *vrienden die een moeilijke relatie met hun kinderen hebben waardoor ik ook soms mag proeven van wat misschien had kunnen zijn *straffe madammen die op mijn pad komen en die ik mag “helpen” om zichzelf terug graag te zien


En mijn pad leidde me vooral naar mijn lief die mij onvoorwaardelijk graag ziet en ik hem.


Want als er 1 hoofdstuk was dat ik nooit blanco zou hebben gelaten, dan was het dit wel. Het hoofdstuk van de Liefde met hoofdletter L.


Ieders pad is anders. Niet beter. Niet slechter. Anders

Voor iedereen ligt er heel veel moois te rapen. Maar je moet het willen zien. Je moet het willen vinden. En je moet het vooral willen oprapen!


138 keer bekeken1 reactie

© 2010 - 2020 by Lies Deboiserie

Algemene voorwaarden

Privacybeleid

De juridische documenten, concepten en teksten op deze website mogen onder geen beding gekopieerd en gebruikt worden door derden.